LO MAINATGE DESTRUVANT


1. Un òme n’avè pas sonque dus hilhs. Lo mèi joen dishot a son pair :

« Qu’es temps que singui mon mèste e qu’agi argent. Que fau que pusqui me n’anar e que vedi país. Partatjatz vòste ben, e balhatz-me çò que divi avéder.

Ò, mon hilh, dixshot lo pair ; com vorràs. Qu’ès un maishant e que seràs punit ».

Pus qu’aurit un tiroir, que partatgèt son ben e que’n hit duas parts esgalas.

2. Chic de jorns après, lo maishant hilh que se n’anot deu vilatge en hents de son famús, e shens díder adishatz ad arrés. Que travassèt hòrt de lanas, de bòscs, d’arribèiras, e que vinot dehent una granda vila, ont despensèt tot son argent. Au cap de quauques mes, que divot vénder sas pelhas end una vielha hemna e se logar per estar vailet : que l’envièren aus camps per guardar los aines e los buus.

3. Alavetz, qu’estot hòrt malurós. N’avot pas mèi nat leit per dromir la neit, ni de huc per se cauhar quan hadè hreid. Qu’avè quauque còp tant de hame qu’auré bien minjat aquiras hulhas de caulet e aquiras hruitas porridas dont minjavan los pòrcs ; mès diguns ne li balhava p’arren.

4. Un desser, lo vente vuit, que se dishèt tombar sus una escabèla, espiant per la frinèsta los auchèths dont volavan liugèirament. E pus que vit paréisher dehent lo cèu la lua e las estelas, e que se dishot en plorants : Alahòra, la maison de mon pair qu’es plea de vailets qui an pan e vin, uus e hromatge, tant que’n vòlen. Pendents aqueth temps, jo, que me mòri de hame ací.

5. « E ben, que vau me luvar, qu’airèi trobar mon pair e que li dirèi : Que hiri un pecat, quan volori ves dishar. Qu’avori gran tòrt, e que fau que me puníssitz, qu’ic sèi bien. Ne m’apèritz pas mèi vòste hilh, tractatz-me com lo darrèir de vòstes vailets. Qu’estèri copable, mès que me perivi lunh de vos. »