6. Lo pair qu’èra dehent son casau, que feniva d’arrosar sas flors ; que vesitava los pomèirs e los arrasims. Quan vit vir suu camin son hilh tot cobèrt de shudor e de poussière, trajants la cama, que podot a penas ic créder. Que se demandèt si falè que lo punissi o que lo perdonèssi. Enfin, dab las larmas aus ulhs, que li aubrit los braç, e se gitants a son còth li balhèt un bèth potic.

7. E pus que hit asseitar son hilh ; qu’aperèt sas gents e los vesins :

« Que vui l’aimar com davant, lo praube mainatge, ce los dixot tanlèu qu’estèren amassats. Qu’es estat pro punit : que diguns adara ne li hèci nat reproche. Vinetz lo véder ; portatz-li viste una beròia vesta, botatz-li un anèth au dit e solièrs nèus aus pès. Que poiratz tanben préner hasans, guits, e miar un vetèth bon a tuar ; que vam búver, minjar amassa e har una gran hèsta. »

8. Los vailets qu’aubediren son mèste e que botèren una bèra nappe sus la taula. Au même moment, lo hilh ainat se’n tornava de la caça dab sons cans :

« Qu’es donc aqueth bruit ? ce cridèt en jurants. Que crei que càntatz ací ; n’es pas tròp lèu que me’n torni. Ètz donc pèc, mon pair ? »

9. «  Non, mon hilh, ne’n sui pas, responot lo vielh. Se hèci aquò, qu’es que sui hòrt content. Que càntam e qu’èm urós, percé qu’am bien de qué n’estar. Qu’ic vulhis o non, que farrà que cantis tu tanben e que te rejoïssis dab nosatis, percé que ton frair qui èra mòrt qu’es tornat a la via. Qu’es com si vinè de vàder ; geir qu’èra perdut, uei lo valà retrobat. »

Gascon « negue » de Biscarròsse, d’après l’enregistrament deu 6 d’aost de 1964 hèit per Xavier Ravier tà l’ALG, auprès de Jean Laffargue, vielh de 55 ans, mes tanben d’après las duas versions amassadas tà l’enquèsta Bourciez peu regent (anonime) de l’escòla deu borg lo 23/12/1894 e peu de l’escòla de Milhàs, Ferdinand Arribey (data non precisada).